Το έθιμο του «Ζαφείρη» αναβιώνει στην Ήπειρο κάθε Πάσχα και κατά τη διάρκεια της άνοιξης. Το έθιμο διαφέρει από περιοχή σε περιοχή με διαφορετικές ονομασίες, όπως Μαγιόπουλο ή Φουσκοδέντρι. Στην κυριότερη εκδοχή τα παιδιά, κυρίως κορίτσια, αναπαριστούν την ανάσταση του Ζαφείρη. Ένα παιδί υποδύεται τον νεκρό, ενώ τα υπόλοιπα μαζεύουν λουλούδια και φυτά για να στολίσουν τον «νεκρό». Ακολουθεί το τραγούδι και το μοιρολόι, και όταν όλα τα παιδιά φωνάζουν «Σήκου Ζαφείρη!», ο «νεκρός» ανασταίνεται, κυνηγώντας τους άλλους με γέλια και φωνές.

Σε ορισμένες περιοχές, ο Ζαφείρης δεν είναι παιδί, αλλά ένα ξύλινο ομοίωμα που παίρνουν στην εκκλησία για να διαβαστεί. Μετά την εκκλησία, το θάβουν κάτω από λουλούδια και πρασινάδες, το στολίζουν και το «κλαίνε» με ένταση. Στη συνέχεια, το «ανασταίνουν» με τραγούδι και το κυνηγητό συνεχίζεται με τρέξιμο και χορό στα χωράφια. Ο «νεκρός» Ζαφείρης αναστενάζει και ανασταίνεται και όποιο παιδί πιάσει γίνεται ο «νεκρός» Ζαφείρης την επόμενη χρονιά, δημιουργώντας μια αέναη αλυσίδα παιχνιδιού και γιορτής.